Les Hautes de Bélézy

De bungalow!
Onze tuin in de Provence is een delicate zaak. De eisen die wij eraan stellen zijn zo tegenstrijdig. Graag volop zon in de winter en met het wisselen van de seizoenen en lekkere schaduw als het zoals vandaag, midden juni, een tropische dag is. 34 graden in de schaduw. Op dat soort dagen lijken we in de zomer in de Provence een abonnement te hebben. Met een koel glas, rustig met een boek onder de grote steeneik, is het Provencaalse leven ook onder deze barre omstandigheden goed leefbaar.

Onze tuin moet vooral veel bruikbare vierkante meters hebben. Plekken om languit te gaan voor de echte zonaanbidders en tegelijk hoeken met schaduw voor de boekverslaafden met het koele glas, waar af en toe een briesje het leven vervolmaakt.
De tuin vergt niet veel onderhoud. Zo vaak zijn we er nu ook weer niet per jaar. Het kan soms wekenlang niet regenen dus veeleisend mag de beplanting niet zijn en als het regent wil het wel eens een paar uur behoorlijk tekeer gaan.

Mijn lieve wederhelft ziet graag bloemetjes. Mijn voorkeur gaat meer uit naar een harmonische overgang naar het bos waaraan onze tuin grenst. Je vindt de oplossing voor al deze ogenschijnlijk niet te overbruggen tegenstellingen in de natuur langs de weg. Bloeiende wilde planten die hier thuis horen en zich perfect hebben aangepast aan het Provencaalse klimaat. En voor de bloembakken, die meer dagelijkse zorg behoeven, is er een superoplossing: onze vriendelijke buren die een groot deel van de zomer in hun Provencaalse huis verblijven.

Stadje Orange
Na jaren hadden we besloten Orange eens beter te bekijken. Heel merkwaardig eigenlijk dat we door dit historische stadje wel vele malen zijn gereden in onze inmiddels vijftienjarige liefde voor de Provence, maar er nog nooit eens een echt dagje van hebben gemaakt. In een goed halfuurtje werd het doel bereikt en na een stief kwartiertje werd ook een parkeerplaats gevonden. Op marktdagen valt het niet meestal niet mee het blik op loopafstand kwijt te raken.

De markt liep ten einde. Het is een studie waard om het opruimen van de markt mee te beleven. In Nederland zijn er keurige kramen die van gemeentewege worden opgebouwd en weer worden weggehaald. In de Provence brengt iedere neringdoende zelf zijn complete uitrusting mee. Van een fikse aanhanger voor de slagers en de gegrilde-kippen-mannen -heeft u trouwens wel eens gegrilde kip uit Bourg-en-Bresse gegeten die ze hier op de markt verkopen? Laat alles vallen en kom naar de Provence- tot ingenieuze klaponderstellen met door de tand des tijds zwaar afgeronde triplexplaatjes die met een minimum aan ruimte in het hoestende bestelwagentje maximum oppervlak voor het aanprijzen van de aanlokkelijke koopwaar bieden.

De markt liep ten einde. De zorg voor de inwendige mens krijgt ieder kwartier hogere prioriteit. Links en rechts van de markt studie van de menukaarten gemaakt. Het valt op dat de prijzen hier lager zijn dan ons meer op het toerisme ingestelde domicilie Bedoin. De lage(re) prijzen spreken de Nederlandse genen aan. Toch is het aanbod voortreffelijk. Er werd gekozen voor een aioli, een Provencaalse specialiteit bestaande uit een lekker mootje stokvis met een rand van even geblancheerde groenten en een paar stevige, gekookte aardappeltjes begeleid door een fraaie knoflookmayonaise met Provencaalse kruiden. Je weet niet wat je proeft. Het geheel ondersteund door een tintelend-frisse Rosé.

We zijn weer terug bij waar het in de Provence altijd om schijnt te draaien: de mens. Preciezer: het inwendige van de mens. Het werd later en later. De espresso, het kleintje koffie waar voor het gevoel de lepel rechtop in blijft staan, geeft precies de energie om het voiture terug te vinden en de reis terug te volbrengen.

Wij nemen ons stellig voor binnenkort ook de bezienswaardigheden van de Orange eer te bewijzen. Vandaag gaat het door de Provencaalse lunch menselijk kracht te boven.

Het Plateau de Vaucluse
Het Plateau de Vaucluse, waar ons Provencaalse onderkomen zich bevindt, is een kom tussen een hoefijzer-vormige bergrug gedomineerd door de Mont Ventoux met een hoogte van 1912m.

Als je de VVV-epistels van dorpen tot ver in de omtrek leest ligt ieder dorp direct aan de voet van deze opvallende reus. Al vanaf de Autoroute du Soleil zichtbaar torent de witte piek als baken boven de Vaucluse uit. In een klein halfuurtje rijden wij vanuit Bedoin in de zomer naar de top. 's-Winters is de weg naar boven door sneeuwval niet bereidbaar en is er halverwege een kleine skilift voor de liefhebbers. Van de vroege herfst tot het late voorjaar blinkerd de top in de sneeuw.
's-Zomers als het echt heet is, is het een prima suggestie eens naar de top te rijden om daar lekker af te koelen. Het wordt er zelden warmer dan een graad of achttien. Kijk dan bij helder weer naar het oosten. Vanaf de top van de Mont Ventoux heb je een schitterend uitzicht op de Alpen met een groot aantal reuzen tot ver over 3000m. Zelfs is de Mont Blanc bij goede condities zichtbaar.

Het hoefijzer van het Plateau de Vaucluse heeft zijn open kant bij de Rhone tussen Avignon en Orange. Het is vooral de tuinbouw die het landschap karakteriseert. Hoge hagen dicht aaneengesloten coniferen moeten het heftige van de mistral moeten wegnemen. Grote melkwitte plasticrupsen vormen, in onze ogen primitieve, kassen die het gewas wat tegen teveel aan zon en mistral beschermen. Het is een intens gebruikt landschap waar de meloenen van Cavaillon en de aardbeien van Carpentras internationaal faam hebben verworven. In Nederland koop je zomerkoninkjes, in Carpentras zijn het zonnekoninkjes. De smaak is niet vergelijkbaar met wat je in Nederland koopt.

Langzaam gaat het naar de dichte kant van het hoefijzer steeds hogerop. Voorbij Carpentras, met zijn twee goed bewaard gebleven aquaducten, begint het wijnbouwgebied. Ieder dorp heeft naast vele onafhankelijke wijnboeren wel een cave-cooperative waar boeren zich tot grote organisaties hebben verenigd. In Bedoin zijn 206 wijnboeren bij de coöperatie aangesloten. Let eens op in de wijnhandel. Vaak kom je daar een Cote de Vaucluse of een Cote du Ventoux tegen.

Rijd je over de bergrug, de gesloten kant van het hoefijzer, dan ligt het land van Sault aan je voeten. In juli en augustus van bovenaf een schitterend uitzicht over de dieppaarse lavendelvallei. In de verte, aan de andere kant van de vallei, zit Sault tegen de berg aangeplakt. Het oude stadje heeft iedere week een leuke Provencaalse markt.

Een van de meest indrukwekkende vergezichten heb je als je tijdens de avondschemering vanuit Sault over de bergrug terug rijdt naar Bedoin. Prima bereidbaar trouwens. Van bovenaf ontrolt zich na een laatste bocht plotseling het hele Plateau de Vaucluse waar de lichtjes naar je pinkelen van de tientallen dorpen en gehuchten de kwistig in de Vaucluse zijn rondgestrooid met aan de westelijke horizon Avignon en Orange. Een uitzicht om nooit te vergeten.